Znaczenie i wpływ języka postaci (yakuwarigo) na kształtowanie kompetencji językowych studentów japonistyki w Polsce

Słowa kluczowe: Język japoński, język stylizowany, świadomość socjolingwistyczna, kompetencje językowe, edukacja językowa

Abstrakt

Cel badań

Podstawowym celem badawczym niniejszego artykułu jest przedstawienie zjawiska japońskiego języka postaci (jap. yakuwarigo, ang. role language), określanego mianem języka fikcyjnego, z perspektywy nauczania języka japońskiego na polskiej japonistyce. Wpływ japońskich komiksów manga oraz animacji anime na rozwijanie kompetencji językowych studentów japonistyki, a także obecność języka postaci w dialogach występujących w podręcznikach do nauki współczesnej japońszczyzny stanowią interesujący punkt odniesienia do analizy aktualnych zdolności językowych i komunikacyjnych studentów.

 

Metoda badań

Główną metodą badawczą jest sondaż przeprowadzony wśród studentów pierwszego, drugiego i trzeciego roku studiów licencjackich japonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego. W badaniu uczestniczyło pięćdziesięciu siedmiu studentów. Naukowe zaplecze dla niniejszych badań stanowiły japońsko i angielskojęzyczne opracowania poświęcone zjawisku stylizacji językowej, przede wszystkim prace Satoshiego Kinsuiego, którego uznaje się za twórcę konceptu yakuwarigo.

 

Wyniki badań

Pierwsze dwa pytania ankiety dotyczyły ogólnego zainteresowania studentów językiem japońskim, a także formami popkultury takimi jak komiksy, gry i animacje. Przeważająca większość studentów zadeklarowała zainteresowanie japońską mangą i anime. Celem drugiego pytania było zbadanie, którymi japońskimi zaimkami pierwszej i drugiej osoby studenci posługują się najczęściej podczas zajęć oraz poza zajęciami. W toku badania okazało się, iż wybory studentów są często dyktowane stylizacją językową proponowaną przez japońskie podręczniki, komiksy i ulubione animacje. W trzecim pytaniu studenci mogli wykazać się wiedzą dotyczącą różnych form języka postaci dopasowując podane wyrażenie do określonej roli. Zadanie to nie sprawiło im większych trudności. Celem ostatniego pytania było zbadanie ogólnej wiedzy i świadomości językowej studentów w zakresie opracowywanych materiałów, dokonanie oceny podręczników oraz wyrażenie swojego stosunku do wprowadzenia fragmentów japońskich komiksów i animacji do materiałów dydaktycznych. Studenci otwarcie skrytykowali nienaturalność tekstów zawartych w japońskich podręczników, a także wyrazili pozytywny stosunek do niestandardowych metod nauczania japońszczyzny.

 

Wnioski

Wyniki badania wskazują, iż język postaci w zasadniczym stopniu zostaje odzwierciedlony w mowie studentów japonistyki. W pozytywny i negatywny sposób wpływa na ich zdolności językowe. Z jednej strony, studenci, którzy interesują się japońskimi formami popkultury mają bogatszy zasób leksykalny i przewyższają kolegów pod względem kompetencji słuchowo-konwersacyjnych. Z drugiej strony niejednokrotnie popełniają błędy językowe i socjolingwistyczne, gdyż w rezultacie naśladowania postaci, nieświadomie ignorują ograniczenia wywołane przynależnością i charakterystyką bohatera. Co więcej, język postaci opierając się na cechach wyrazistych i często przerysowanych w widocznym stopniu promuje myślenie stereotypowe, które zagraża obiektywnemu oglądowi i ocenie kultury japońskiej.

Niezwykle istotna staje się zatem osoba nauczyciela, który korzystając z materiałów dostarczanych przez teksty popkultury ma za zadanie uzupełnić te informacje rzetelną i popartą faktami wiedzą językowo-kulturową. W związku z powyższym zasadniczą kwestią jest wprowadzenie fragmentów mangi i anime do edukacji językowej jako materiałów uzupełniających.

Bibliografia

Aizawa, M. (2003). Shōjo manga ni miru onna kotoba [Język kobiet występujący w mangach dla dziewcząt]. Meikai Japanese language journal (8), 85-99.

Ashizawa, K. (1998). MANGAJIN’s Basic Japanese Through Comics [Nauka podstaw japońskiego za pomocą komiksów]. Nowy Jork i Tokio: Weatherhill.

Brown D. H. (2000). Principles of language learning & teaching [Zasady uczenia się i nauczania języków]. Nowy Jork: Longman.

Hanzawa, K., Abe, S., Ono, M., Kaneko, H. (2017). Kēsu sutadi. Nihongo no rekishi [Badania na przykładzie. Historia języka japońskiego]. Tokio: Ōfū.

Hasegawa, Y. (2012). The Routledge Course in Japanese Translation [Kurs japońskiego przekładu]. Londyn: Routledge.

Hasegawa, Y. (2015). Japanese: A Linguistic Introduction [Język japoński: wprowadzenie językowe]. Cambridge: Cambridge University Press.

Honda, Y. (2011). Gakkō no kūki. Wakamono no kibun [Atmosfera w szkole. Odczucia młodzieży].Tokio: Iwanami Shoten.

Ishiguro, K. (2013). Nihongo wa kūki ga kimeru. Shakai gengogaku nyūmon. [„Atmosfera” determinuje język japoński. Wprowadzenie do socjolingwistyki]. Tokio: Kōbunsha.

Jung, H. (2007). Nichikan yakuwarigo taishō kenkyū: Sono kanōsei o saguru [Badania nad różnicami pomiędzy japońskim i koreańskim językiem postaci. Poszukiwanie potencjalnych różnic] W: Kinsui, S. (red.), Yakuwarigo kenkyū no chihei (ss. 71-93). [Podstawy badań nad językiem postaci]. Tokio: Kurushio Shuppan.

Kinsui, S. (2003). Vācharu nihongo: Yakuwarigo no nazo [Wirtualny japoński. Zagadki języka postaci]. Tokio: Iwanami Shoten.

Kinsui, S. (2010). Gendai Nihongo no yakuwarigo: Sutereotaiputeki watai no kenkyū [Współczesny japoński język postaci: Badania nad stereotypowymi formami potocznymi]. W: Gengogaku to Nihongo kyōiku (ss. 1-7). [Językoznawstwo i edukacja językowa japońszczyzny]. Tokio: Kurushio Shuppan.

Kinsui, S. (2014). Kore mo Nihongo aru ka? Ijin no kotoba ga umareru toki [Czy to również jest język japoński? Kiedy powstają języki innych ludzi]. Tokio: Iwanami Shoten.

Kinsui, S. (2014). Yakuwarigo shōjiten [Mały słownik języka postaci]. Tokio: Kenkyūsha.

Kinsui, S. (2017). Enigmas of Role Language [Zagadki języka postaci]. Osaka: Osaka University Press.

Marcjanik, M. (2007). Grzeczność w komunikacji językowej. Warszawa: Wydawnictwo PWN.

Noda, H. (2017). Nihongo o bunseki suru ressun [Zajęcia poświęcone analizie języka japońskiego]. Tokio: Taishūkan Shoten.

Sanada, Sh., Shibuya, K., Jinnouchi, M., Sugito, S. (1992). Shakai gengogaku [Socjolingwistyka]. Tokio: Ōfū.

Selinker, L. (1972). Interlanguage. International Review of Applied Linguistics in Language Teaching [Interjęzyk. Międzynarodowy przegląd językoznawstwa stosowanego w nauczaniu językowym]. IRAL, 10 (2), 209-231.

Takamizawa, H., Itō, H., Hanto-Kageyama, Y., Ikeda, Y., Nishikawa, S., Onmura, Y. (2004). Shin hajimete no Nihongo kyōiku. Kihon yōgo jiten [Nowe pierwsze nauczanie języka japońskiego. Słownik podstawowych pojęć]. Tokio: ASK.

Teshigawara, M., Kinsui, S. (2011). Modern Japanese ‘Role Language’ (Yakuwarigo): fictionalized orality in Japanese literature and popular culture [Współczesny japoński język postaci: Mowa sfikcjonalizowana w japońskiej literaturze i kulturze popularnej]. Sociolinguistic Studies, 5 (1), 37-58). DOI: 10.1558.sols.v5i1.37

Tsukamoto, A. (2007). Kyarakutā to Nihonjin [Postaci i Japończycy]. Seminarium CIDIR. Tokio.

Uenō, T., Satō, K., Sadanobu, T., Noda, H. (2013). Kēsu sutadi. Nihongo no baraeti [Badanie na przykładzie. Zróżnicowanie języka japońskiego]. Tokio: Ōfū.

Opublikowane
2019-08-15
Jak cytować
[1]
Duc-Harada, P. 2019. Znaczenie i wpływ języka postaci (yakuwarigo) na kształtowanie kompetencji językowych studentów japonistyki w Polsce. Ogrody Nauk i Sztuk. 9, 9 (sie. 2019), 301-319. DOI:https://doi.org/10.15503/onis2019.301.319.
Dział
DOŚWIADCZENIE